کاکتوسیم در ذهن بعضی آدمها. خیالشان جمع است که دوام آورندهایم و مدارا کنندهایم و ادامه دهنده... خیالشان جمع است که دلخور نمیشویم و گلایه نمیکنیم. خیالشان جمع است که به این زودیها نمیرویم و اگر رفتیم، بر میگردیم... نمیبینندمان و نمیشنوندمان و برای دلخوشیمان کاری نمیکنند و در ذهنشان ما همانجا بدون هیچ نیازی ایستادهایم و فرق داریم با همهای که متوقعند و گلایه میکنند و به دل میگیرند و مراعات میخواهند. و ما ناگهان و در عین مدارا، از درون تهی میشویم و شانه خالی می کنیم و بر میگردند و میبینند که نیستیم! و تازه میفهمند ما هم غمگین میشدیم و ما هم دلمان میگرفت و ما هم نیازمند توجه بودیم، خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردند...
"نرگس صرافیان"

شب ز نور ماه روی خویش را بیند سپید
من شبم تو ماه من بر آسمان بی من مرو
"مولانا"

از اهل زمانه عار می باید داشت
وز صحبتشان کنار می باید داشت
از پیش کسی کار کسی نگشاید
امید به کردگار می باید داشت
"ابوسعید ابوالخیر"
(رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران)
منبع: وبسایت گنجور

تصویر مفهومی: تنیده در دنیای پیچیده
گاهی باید رها کرد همه چیز را و گریست. آدمی بعد از گریه، در آرامترین و
امیدوارترین حالت ممکن قرار میگیرد.
درست مانند آسمان، که بیقرار و بغضآلوده و ابریست و
برف که میبارد؛ به طرز شگفتآوری آرام میگیرد. بغضِ آسمان که تمام شد، خورشید میتابد
و برفها آب میشوند و صلح و آرامش، به آسمان و طبیعت باز میگردد.
بغض را باید مانند پرندهای در آسمان چشمها پرواز داد.
باید اشک ریخت، باید دردها را از دریچهی چشمها بیرون انداخت.
باید مانند روز اول آرام شد.
"نرگس صرافیان"

مرور کردم و دیدم؛ چه بزنگاههایی که سر نرسیدی و حمایتم نکردی و از چه
مخمصههایی که نجاتم ندادی! بیانصافیست بخواهم فراموش کنم حضور شگفتانگیز
تو را.
همه مثل من خوشاقبال نیستند که کسی مثل تو دوستشان داشتهباشد.
گاهی دستهای تو انگار دستهای خداست که از آستین زمینیِ تو بیرون زده،
گاهی حس میکنم، خدا دارد با چشمهای تو مرا میبیند و با حضور و لبخندهای تو در
آغوشم میگیرد.
چقدر میخواهمت تو را که مهربانترین و عزیزترینی برای من، چقدر خوشبختم که
میشناسمت و چقدر خوشبختم که میشناسیام...
"نرگس صرافیان"

از بس که برآورد غمت آه از من
ترسم که شود به کام بدخواه از من
دردا که ز هجران تو ای جان جهان
خون شد دلم و دلت نه آگاه از من
"مولانا"

حاشا که مرا جز تو در دیده کسی باشد
یا جز غم عشق تو در دل هوسی باشد
"خاقانی"

متن کامل شعر در ادامه مطلب
عطر تو
عطر سیب ممنوعه ایست
کـه حوا چید
چشیدمت و از پا افتادم
سقوط، تنبیه قشنگی ست
اگر گناهم تـو باشی ...
"مهسا اکبری"

هر بامداد که به زندگی نزدیک میشوم
دلم به عشق تو بیدار میشود
و دوباره جوانه میزند ساقههای کهن.
محبوب من
دستهای تو، قلههای کوهی استوار است
و قامتات، درخت تنومندی که
من میان شاخههایش زندگی میکنم
دلم به شوق دیدار تو بیدار میشود هر بامداد
و هر شب با رویای با شکوه آغوش مردانهات
به خواب میروم.
آرام جانم، بمان برایم...
"شهره روحبانی"

آن دوست که من دارم وان یار که من دانم
شیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم
بخت این نکند با من کان شاخ صنوبر را
بنشینم و بنشانم گل بر سرش افشانم
"سعدی"

متن کامل شعر در ادامه مطلب
در تمنای غزل، در پی تفسیرِ تو ام
مست با خاطرِ تو، بسته به زنجیر تو ام
در شب عشق، که عشاق به هم آمیزند
من کنار غم تو، خیره به تصویر تو ام
"هادی جعفری منفرد"
متن کامل در ادامه مطلب
وجود هیچکس غمها را از بین نمی برد
اما کمک می کند با وجود غمها محکم بایستیم
درست مثل چتر که باران را متوقف نمی کند
اما کمک می کند آسوده زیر باران بایستیم!.
ابرها به اسمان تکیه می کنند
درختان به زمین و انسانها به مهربانی یکدیگر
گاهی دلگرمی یکی چنان معجزه می کند
که انگار خدا در زمین کنار توست!.
جاودان باد سایه کسانی که
شادی را علتند نه شریک
و غم را شریکند نه دلیل.
زندگیتان پر از آدم های خوب... .
منبع: اینترنت

انسان با صمیمیت بیاندازه با دیگران از قدر و احترام خود میکاهد.
زیرا فرومایگان از همه چیز سوءاستفاده میکنند،
بالاخص زمانی که دریابند دسترسی به شما نیز آسان است.
"آرتور شوپنهاور"
از کتاب: هنر خودشناسی

منبع: @ketabekhoob
گفته بودم می روی دیدی عزیزم آخرش
سهم ما از عشق هم شد قسمت زجرآورش
زندگی با خاطراتت اتفاقی ساده نیست
رفتنت یعنی مصیبت، زجر یعنی باورش
یک وجب دوری برای عاشقان یعنی عذاب
وای از آن روزی که عاشق رد شود آب از سرش
حال من بعد از تو مثل دانش آموزی ست که
خسته از تکلیف شب، خوابیده روی دفترش
بی تو بین گریه ها یاد تو در آغوشم است
من شدم مرداب و یاد تو شده نیلوفرش
با تو فهمیدم جدایی انتهای عشق نیست
آشنا کردی مرا با روزهای بدترش
جای من این روزها میزی ست کنج کافه ها
یک طرف اندوه و من یاد تو سمت دیگرش
مرگ انسان بعصی اوقات از نبود نبض نیست
مرگ یعنی حال من با دیدن انگشترش...
"علی صفری"

آدمی که از یه جایی به بعد فقط سکوت میکنه، تبدیل به یه آدم آروم نشده؛ فقط
خسته شده از جنگیدن!
اونجایی که منتظر جنگیدنش بودی ولی دیدی فقط یه لبخند بهت زد
بدون که روزِ رفتنش نزدیکه!
بعضی از آدما وقتی باهات میجنگن یعنی براشون مهمی و وقتی هم که دیگه
نسبت بهت بی تفاوت میشن
یعنی دارن زندگی کردن بدون تو رو به خودشون یاد میدن!
"ناشناس" (منبع: اینترنت)

چگونه می شود
به شاخه ی شکسته فهماند
که باد عذرخواهی کرده است!؟
"محمود درویش"

آفتاب داشت از همان
جای همیشگی طلوع می کرد
و هیولای روزمرگی
دهانش را برای بلعیدن رویاهایم
باز کرده بود
تو آمدی
و چشم هایت
جای آفتاب نشستند
تنها تو می توانستی این چنین
دهان روزمرگی را ببندی.
"محسن حسینخانی"
از کتاب در دست چاپ: کوه صدایم را پس نمی دهد

دیدنش حال مرا یک جور دیگر می کند
حال یک دیوانه را دیوانه بهتر میکند!
در نگاهش یک سگ وحشی رها کرده و این
جنگ بین ما دو تا را نابرابر میکند...
حالت پیچیدهٔ مویش شبیهِ سرنوشت
عشق را بر روی پیشانی مُقدر میکند
آنقدر دلبسته ام بر دکمهٔ پیراهنش
فکر آغوشش لباسم را معطّر میکند
رنگ مویش را تمام شهر می دانند، حیف
پیش چشم عاشق من روسری سر میکند
با حیا بودم ولی با دیدنش فهمیده ام
آب گاهی مؤمنین را هم شناگر میکند
دوستش دارم ولی این راز باشد بین ما
هر کسی را دوست دارم زود شوهر میکند!
"علی صفری"

مرا رازیست اندر دل به خون دیده پرورده
ولیکن با که گویم راز چون محرم نمیبینم
قناعت میکنم با درد چون درمان نمییابم
تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمیبینم
"سعدی"

متن کامل شعر در ادامه مطلب
ادامه مطلب ...